Na het antwoord gezocht -maar niet gevonden- te hebben in de wereldreligies, koos ik de weg van weten door ervaren (lees “Ronnie Peterson is dood”).
Vooraleer echter bij het Monroe Instituut te belanden, maakte ik nog een stop bij de reguliere “wetenschap”. Ik had mij evengoed de tijd en moeite kunnen besparen, want zij tast in het duister zoals een blinde met een lucifer de befaamde naald in een verloren gewaande hooiberg wil vinden … het zal nooit gebeuren en is nog gevaarlijk ook 🔥😉.
Dat was niet verwonderlijk; immers volgens een artikel in Nature verklaarden 93% van de topwetenschappers verbonden aan de National Academy of Sciences in de VS dat ze elke vorm van religie of spiritualiteit ontkenden.
Als er in jouw geloofssysteem geen plaats is om een bestaan na de dood nog maar in overweging te nemen, is de kans infinitesimaal klein dat je daarover iets zinvol kan vinden, laat staan weten.
Dat is niet enkel van deze tijden, maar reeds een eeuwenoud zeer:
Daaraan herken ik de geleerde piet!
Wat gij niet tast, ligt buiten uw gebied;
Wat gij niet grijpen kunt, kan niet bestaan;
Wat gij niet hebt becijferd, is een waan;
Wat gij niet weegt, heeft voor u geen gewicht;
’t Geld, dat ge zelf niet munt, is u te licht.
-Citaat van Mefisto uit Faust (deel 2, eerste bedrijf) van Johann Wolfgang von Goethe (1749 – 1832)-
Kern van de kritiek: wat geleerden niet kunnen aanraken, meten of tellen, bestaat voor hen zogenaamd niet.
Ook de volgende eeuwen werd het mechanistische en materialistische wereldbeeld meer en meer gepromoot zodat echte wetenschappers die het domein na de dood wilden onderzoeken, belachelijk of monddood werden gemaakt.
Uiteraard zijn er altijd uitzonderingen en de naam die niet mag ontbreken is die van Dr. Elisabeth Kübler-Ross, door velen gekend als de grondlegster van de palliatieve zorg. Eerst geridiculiseerd, gekleineerd en vervolgd; maar tegen het einde van haar leven houdster van 18(!) ere-doctoraten van verschillende universiteiten en onderzoeksinstellingen.
Haar werken zijn nog steeds van onschatbare waarde voor zij die een glimp willen opvangen van wat er na dit fysieke leven kan gebeuren.
Toch bleef ik op mijn honger zitten. Hoewel de meer dan 20.000 beschreven casussen van Elisabeth Kübler-Ross zeer geloofwaardig waren, was er van mijn kant nog geen weten.
Bovendien hadden de boeken een religieus tintje: het G-woord viel te pas en te onpas.
Bob en de Focuslevels
Er zat dus niets anders op dan er zelf achter te komen wat er zich ‘na de dood’ bevond.
En daar komt het Monroe Instituut te berde. Hoe ik in contact ben gekomen met het Monroe Instituut kan je lezen in Shift! (een vorig blog-artikel)
Het Monroe Instituut is een unieke organisatie. Opgericht in 1971 door Robert -Bob- Monroe is het al decennia de pionier in het verkennen van verschillende bewustzijnsstaten, Focuslevels genoemd.
De Focuslevels zijn de ‘kapstok’, het referentiekader, de kaart om de bewustzijnsgebieden -die reeds duizenden jaren gekend zijn- op een hedendaagse westerse manier te identificeren en te betreden (lees over de Focuslevels).
Bob heeft drie weekprogramma’s ontwikkeld die nog steeds de basis vormen van het hele curriculum: Gateway Voyage, Lifeline en Guidelines.
De Gateway Voyage is de absolute start en laat je toe om op een veilige en pro-actieve manier te reizen in bewustzijn, waarbij je bewustzijnsstaten ontdekt en ervaart die je brengen tot voorbij het tijdsgewricht, voorbij de collectieve velden van ons bestaan en zelfs naar andere dimensies.
Naast de Guidelines is de Lifeline een mogelijk vervolg en dát was het programma dat mij van in het begin intrigeerde. Immers daarin ga je de gebieden over de dood heen verkennen!
Santiago de Compostela
De avonturen die ik heb beleefd in de Lifeline en daarna tartten vaak de grenzen van ons westers geloofsstelsel. Je reist namelijk naar gebieden waar overledenen terechtkomen en vertoeven.
Zo heb ik mensen ontmoet in hún voorstelling van de hemel waar ze rustig doorgingen met het leven dat ze op aarde hadden geleid, maar dan zonder pijn en zorgen (rijstpap en gouden lepeltjes ben ik niet tegengekomen 😊). Anderen komen terecht in wat “Het Park” wordt genoemd, een gebied/frequentieveld gecreëerd en in stand gehouden door het collectief bewustzijn van alle mensen die ooit geleefd hebben. Daar vind je bossen, rivieren, meren, enz.; maar evengoed creaties van de “bewoners” en zelfs centra met specifieke functies: Onthaal, Healing, Planning, Studie, … .
Verder is er ook een gebied/frequentieveld waar mensen terechtkomen die niet weten dat ze overgegaan zijn of nog willen deelnemen aan onze realiteit.
Zo ben ik eens -intentioneel- beland in Santiago de Compostela in volgende setting:
Op 24 juli 2013 vond bij Santiago de Compostela een treinramp plaats met een semi-hogesnelheidstrein van de Spaanse spoorwegmaatschappij Renfe. Van de 222 inzittenden, passagiers en personeel, vonden 79 personen de dood en werden circa 130 gewonden naar ziekenhuizen afgevoerd.
Daar aangekomen ‘zag’ ik de ontspoorde trein liggen. Ik stond dicht bij 3 gekantelde wagons. Verschillende mensen liepen er een beetje, niet in paniek, maar wel verdwaasd en ontredderd rond. Mijn aandacht werd plots getrokken door een deftig uitziende heer in 3-delig maatpak … hij trachtte verwoed te telefoneren. Ik ging naar hem toe en vroeg wat hij aan het doen was. Half geïrriteerd antwoordde hij dat er een ongeval was gebeurd en hij naar huis wilde bellen om te zeggen dat alles ok was … .
De man had niet door dat hij overgegaan was en wilde dus nog deelnemen aan deze realiteit. Op een gegeven moment had hij toch door dat er iets niet klopte en liet hij zich overhalen om met me mee te gaan. Zo bracht ik hem naar “Het Park”, waar hij liefdevol werd opgevangen. Verbouwereerd keek hij nog eenmaal om vooraleer te verdwijnen.
Wanneer je zulk een avontuur meemaakt, slaat in het begin de twijfel toe. Was het wel echt? Heb ik het niet verzonnen? Dit kan toch niet? Daarom is het belangrijk om met de persoon, die overgegaan is, in communicatie te gaan en te vragen hoe ze heten, waar ze wonen, hoe oud ze zijn, … . Hoe meer antwoorden je krijgt, hoe substantiëler de hele ervaring wordt en hoe meer info je hebt om nadien te checken!
De twijfel verdwijnt wanneer je de naam van je contact achteraf ontdekt op de officiële lijst van slachtoffers! Heb je 3 of 4 maal zo’n verificatie dan verdwijnt de twijfel voorgoed 😎.
“Geloof je dat echt?”
Al deze belevenissen brachten een praktisch probleem mee: hoe deze wetenschap integreren in het dagelijkse leven? Want je hebt amper iemand om erover te praten. Als je aan je vrienden je verhalen begint te vertellen, kijken ze je met een meewarige – gecombineerd met een al dan niet verdwaasde ongelovigheid- blik aan en volgt 9 op de 10 keer de vraag: “Geloof je dat echt?”. Die vraag stellen, is het bewijs van hun onbegrip. Het is immers geen geloven maar weten.
Ook collega’s op het werk, familie, kennissen, … vormen geen klankbord wegens het ‘te ver van mijn bed’-principe. Je voelt je dus eenzaam en het rationele verstand neemt het over en je concentreert je terug op de besognes van de alledaagse realiteit; je valt met andere woorden terug in de patronen van wat anderen ‘normaal’ vinden. Maar toch blijft het wringen en er ontstaat een jojo-effect: van het paranormale naar het normale en terug. Dat kan een tijdje doorgaan (jaren!), maar de schommelingen worden heftiger en intenser totdat je jezelf niet meer kan verloochenen en uiteindelijk op het podium van je eigen leven gaat staan.
Dat gebeurde met mij toen ik in 2017 besloot het bedrijfsleven te verlaten en mij -in de vorm van Focus34- volledig te storten op de essentie van ons bestaan.
Vervolg
De zoektocht naar wat er écht gebeurt na de dood was nog niet ten einde. Integendeel! Zonder het te weten, stond ik nog maar aan het begin en ook ‘de wetenschap’ van het eigen ervaren was verre van absoluut.
Dat zorgde voor weerstand, discussie en onbegrip, maar evengoed voor nieuwe inzichten, nieuwe contacten en nieuwe wijsheden.
Wordt vervolgd … 😊.
Wil je ondertussen zelf dieper ingaan op het leven na de dood of de essentie van wie je ten diepste bent, dan zijn onze Leven na de Dood workshop of de HartZielEssentie workshop wellicht iets voor jou.