Stel je voor dat je informatie zou kunnen ontvangen over een plek aan de andere kant van de wereld, zonder dat je daar ooit bent geweest. Of dat je in detail een voorwerp kunt beschrijven dat verborgen ligt in een afgesloten ruimte. Hoewel dit misschien te mooi klinkt om waar te zijn, is dit precies het principe achter remote viewing.
Remote viewen is niks nieuws. Misschien heb jij wel eens van deze term gehoord.
Doorheen alle tijden bij verschillende volkeren zijn er steeds mensen geweest die gebeurtenissen, plaatsen en personen op afstand konden ‘zien’.
In dit artikel ontdek je wat remote viewing precies is, hoe het werkt, waar het vandaan komt en waarvoor het toegepast wordt.
Wat is remote viewing?
Remote Viewing is het vermogen om afgelegen locaties en gebeurtenissen nauwkeurig te beschrijven via verschillende kanalen van waarneming, ongeacht de afstand en ongeacht de tijd. Het target is volledig onbekend voor zowel de persoon die de sessie uitvoert als voor de anderen die betrokken zijn bij het proces van het verzamelen van de informatie.
Tijdens de sessie noteert de remote viewer alle indrukken die bij hem of haar naar boven komen. Dit kunnen bijvoorbeeld kleuren zijn, vormen, temperaturen, texturen, emoties of bewegingen. Ook worden er vaak schetsen gemaakt. 
Het is belangrijk dat er niks geïnterpreteerd wordt van de informatie die binnenkomt, om de informatiestroom zo puur mogelijk te houden.
Dit is vaak lastiger dan je denkt. Je linkerhersenhelft is er namelijk op gericht om informatie te analyseren en te definiëren. Als jij bijvoorbeeld de informatie van zwart-witte strepen en dier binnenkrijgt, zullen ongetrainde remote viewers snel denken aan een zebra. De rest van de informatie die je binnenkrijgt, zal dan beïnvloed zijn door deze conclusie.
Het doel is dus om informatie te ontvangen zonder deze bewust te analyseren.
Het ontstaan van remote viewing
Hoewel verhalen over buitenzintuigelijke waarnemingen al eeuwen bestaan, ontstond remote viewing als officiële term pas in de jaren ’70 van de vorige eeuw.
De basis voor de moderne methode werd gelegd door onderzoekers zoals J.B. Rhine, Upton Sinclair en René Warcollier, die zich bezighielden met buitenzintuiglijke waarneming. In de jaren ’60 en ’70 nam de begaafde proefpersoon Ingo Swann deel aan diverse experimenten, waarbij zijn inzichten hielpen om de onderzoeksprotocollen te verbeteren.
In 1972 startte Swann samen met fysicus Hal Puthoff van het Stanford Research Institute (SRI) een reeks onderzoeken naar niet-conventionele vormen van waarneming. De veelbelovende resultaten trokken de aandacht van de CIA, waarna ook fysicus Russell Targ zich bij het team aansloot. Samen legden zij de wetenschappelijke basis voor wat later bekend werd als remote viewing.
Het werd daardoor niet alleen een onderwerp voor onderzoekers, maar ook voor wetenschappers, psychologen en militaire organisaties.
Lees ook het artikel: De geschiedenis van remote viewing
Misverstanden over remote viewing
Veel mensen gebruiken de termen remote viewing en helderziendheid door elkaar, maar er zijn duidelijke verschillen.
Helderziendheid zie je meestal als een spontane ervaring. Iemand ontvangt onverwacht beelden, gevoelens of inzichten, zonder dat daar een vaste methode achter zit.
Remote viewing is juist een gestructureerd proces. Het werkt met protocollen, blinde targets en vaste stappen. Het doel is om informatie zo objectief mogelijk vast te leggen, voordat er interpretatie plaatsvindt.
Daarom zien veel beoefenaars het meer als een vaardigheid die je kunt aanleren dan als een bijzondere aangeboren gave.
Lees ook het artikel: Hoe werkt remote viewing?
Omdat remote viewing ook regelmatig voorkomt in films, documentaires en sensationele verhalen bestaan er veel misverstanden over:
Misverstand 1: Remote viewing is gedachten lezen
Dit is niet wat het inhoudt. Tijdens het proces probeert de remote viewer informatie waar te nemen van een target en niet rechtstreeks de gedachten van andere mensen.
Misverstand 2: Alleen bijzondere mensen kunnen remote viewen
Veel trainers en beoefenaars zeggen juist dat vrijwel iedereen de basis van remote viewing kan leren. De resultaten verschillen wel per persoon en verbeteren ook vaak met meer oefening.
Wij hebben hier ook een aflevering aan gewijd op ons eigen YouTube-kanaal:
Misverstand 3: Remote viewing werkt altijd
Zelfs ervaren remote viewers rapporteren niet altijd de perfecte resultaten. Joe McMoneagle, vaak beschouwd als een van de succesvolste remote viewers uit het Amerikaanse Stargate-programma, schatte zijn nauwkeurigheid in gecontroleerde laboratoriumtests op gemiddeld 75 tot 80 procent. Tegelijkertijd benadrukte hij dat slechts een klein deel van zijn sessies als echte “direct hits” kon worden beschouwd.
Volgens Joe draait het daarom niet om perfecte voorspellingen, maar om het consistent verzamelen van voldoende correcte informatie om een target herkenbaar te maken.
Waar wordt het voor gebruikt?
Hoewel remote viewing ooit vooral bekend werd door onderzoeksprojecten en militaire experimenten, passen mensen het tegenwoordig toe voor uiteenlopende doeleinden. Sommigen gebruiken het als een manier om hun intuïtie te trainen, terwijl anderen het inzetten voor persoonlijke ontwikkeling, besluitvorming of het verkrijgen van nieuwe inzichten in situaties waarover weinig informatie beschikbaar is.
Voor velen draait remote viewing daarom niet zozeer om het bewijzen van een theorie, maar om zelf te onderzoeken wat mogelijk is wanneer je leert luisteren naar subtiele indrukken die het analytische denken normaal gesproken naar de achtergrond dringt.
Een van de bekendste sessies ooit
Een van de meest geciteerde voorbeelden binnen de remote viewing-wereld vond plaats tijdens de Koude Oorlog. Remote viewer Pat Price kreeg destijds slechts de geografische coördinaten van een geheime Sovjetlocatie. Zonder verdere informatie beschreef hij verschillende gebouwen, ondergrondse structuren en een enorme portaalkraan die zich op het terrein bevond.
Het opmerkelijke was dat Price niet alleen de aanwezigheid van deze grote kraan beschreef, maar er ook een schets van maakte. Toen er later satellietbeelden beschikbaar kwamen, bleek dat de locatie inderdaad beschikte over een grote portaalkraan die opvallende overeenkomsten vertoonde met zijn beschrijving en tekening. De resultaten trokken de aandacht van Amerikaanse inlichtingendiensten en droegen bij aan de verdere ontwikkeling van remote viewing-programma’s binnen de overheid.
Conclusie
Remote viewing blijft een fascinerend onderwerp op het vlak van bewustzijn, wetenschap en menselijke waarneming. Of je het nu benadert vanuit nieuwsgierigheid, persoonlijke ontwikkeling of de wens om je intuïtieve vermogens verder te verkennen, het is vooral een onderwerp dat uitnodigt tot eigen onderzoek en ervaring.
Wil je meer ontdekken over remote viewing en de mensen die zich hier dagelijks mee bezighouden? Download dan gratis een documentaire van ruim 30 minuten over Paul Elder, trainer en collega van Rolf aan het Monroe Institute en een ervaren remote viewer. In deze documentaire deelt hij zijn visie, ervaringen en inzichten rondom deze bijzondere methode.
Daarnaast kun je remote viewing natuurlijk ook zelf ervaren. Tijdens onze Remote Viewing Workshop maak je op een praktische en toegankelijke manier kennis met de technieken en protocollen die wereldwijd worden gebruikt. Je leert hoe een sessie verloopt, oefent met echte targets en ontdekt voor jezelf welke resultaten mogelijk zijn. Schrijf je in voor onze aankomende workshop en zet zelf de eerste stap in de wereld van remote viewing.
