Een traditioneel denkende monnik, afkomstig uit een streng ascetische school, wandelde op zekere dag langs de oever van een rivier. Heel zijn denken werd in beslag genomen door vraagstukken van wijsgerige en moralistische aard. Op die manier had de kloostergemeenschap waartoe hij hoorde immers een diep filosofische en religieuze leer ontwikkeld. In zijn ogen was het zoeken naar de hoogste waarheid identiek aan waarachtige geloofsbeleving.

Plots verstoorde een luide schreeuw zijn ingetogen overpeinzingen; ergens op een eiland in de rivier hief een stem een oeroud gebed aan waarvan de overleringen in de oudste teksten beweerden dat het iemand -mits juist uitgesproken- in staat kon stellen over water te lopen.

Meewarig schudde de monnik het hoofd. “Dit heeft geen enkele zin”, zei hij bij zichzelf. “Die man spreekt de lettergrepen van de oude verzen totaal verkeerd uit! In plaats van de klemtoon op Y A HOE te leggen, zegt hij OE A HOE”.

Behulpzaam als hij was, besefte de monnik, dat hij op grond van zijn betere ontwikkeling, moreel verplicht was deze ongelukkige (die de leer blijkbaar nooit goed had begrepen en een loffelijke -zij het nutteloze- poging ondernam om zich af te stemmen op de energieën achter de klanken) uit zijn waanidee te helpen.

Dus huurde hij een boot en roeide naar het eiland. Daar aangekomen, trof hij in een primitieve rieten hut een eenvoudig man aan, gekleed in tot op de draad versleten kledij.

Terwijl de man alsmaar verzen reciteerde, ging zijn bovenlichaam heftig op en neer.

“Beste vriend,” riep de asceet uit, “Je spreekt het helemaal verkeerd uit! Ik acht het mijn plicht je daarop te wijzen, want hij die goede raad geeft, maakt zich verdienstelijk, evenals hij die bereid is goede raad aan te nemen. Je moet het als volgt uitspreken.” En hij deed het de eenvoudige man voor.

“Duizend maal dank”, zei de eenvoudige man ootmoedig met gebogen hoofd.

De monnik stapte zelfvoldaan weer in zijn boot, heel ingenomen met de goede daad die hij had gedaan. Niet dat het deze simpele dilettant veel verder zou helpen, maar hij had hem toch een duwtje in de goede richting gegeven. Per slot van rekening kon enkel het nauwgezet aanhalen van de heilige gebedsformules door een verlicht man ervoor zorgen dat je over water zou kunnen lopen. Dat had hij weliswaar zelf nooit gezien, maar altijd was hij die hoop blijven koesteren.

Nog nagenietend van het effect van zijn onderricht, hoorde de monnik vanuit de rieten hut aarzelend: “OE A HOE”. De eenvoudige man was weer begonnen op zijn manier de verzen te reciteren.

Terwijl de asceet mistroostig het hoofd schudde, zich verbazend over de stompzinnige halsstarrigheid van de eenvoudigen van geest en hun neiging om in de eigen dwalingen te volharden, zag hij plots de eenvoudige man uit de hut komen en over het water naar hem toelopen!

Stomverbaasd liet hij de riemen rusten. Toen de man hem bereikt had, zei deze: “Duizend maal excuus om je te storen eerbiedwaardige broeder, maar zou je nog eens de juiste uitspraak kunnen voordoen? Ik kan het zo moeilijk onthouden … “

In de eenvoud ligt de essentie

Je hoeft niet vast te houden aan allerhande verplichte rituelen, gebruiken en ontberingen. 

Dat zijn lege omhulsels en fungeren enkel als dragers van intentie. Religieuze, esoterische, wetenschappelijke, levensbeschouwelijke en spirituele stromingen zijn sterk in het opleggen van de eigen dogma’s en doctrines. Zij dienen om jouw scheppingskracht te gebruiken en zo de realiteit van hun geloofsstelsels te creëren en in stand te houden.

Hun “profeten” hebben de essentie zelf zelden ervaren.

Leef dus vanuit je eigen essentie. Enkel jij weet wat klopt voor jou en wat niet. Je weet dit met je hart, niet met je hoofd. De mind legt enkel kronkels in rechte paden 😊.

Wil je eenvoudig naar de essentie?

Dan ben je meer dan welkom op onze HartZielEssentie weekends en weken.